Hosgeldiniz!

6

Gecen seneyi dusunuyorum. Icinizden biri cikip da ‘ Zeynep, seneye bu zamanlarda Hindistan’a tasinmis, orada yeni bi ise baslamis ve yeni bir hayatin icine dalmis olacaksin ‘ dese, dalga gecme der ve asla inanmazdim.

Gecen sene bu zamanlar, Istanbul’da, kedimle yasayip gidiyordum. Istanbul’u aldatiyordum, zira Hindistan’a asiktim. Istanbul’la didisip duruyorduk.

Olacaklardan habersiz.

Sonra hersey – bir anda degisiverdi. Olaylarin gelisme hizina yetisemedim. Hayat, butun mucizesini onume serdi, ‘ bir dilegin var, onu gerceklestirecegiz birlikte ‘ dedi ve aldi beni Hindistan’a getirdi.

…Zeynep, o sabah uyandiginda basina geleceklerden habersizdi ……. Cumlesiyle baslayan masal.

Simdi bakiyorum da, aslinda her gun oyle. Sabah kalktigimizda basimiza geleceklerden habersiziz. Her an hersey olabiliyor. Hic bilemiyoruz. ( farkına varınca bu bilinmezliğin.... )

ve hep inanınca perilere, masallara...cadıların, kötü büyücülerin, fenalıkların inadına...

Hindistan’a geldigimden beri, hayatin aslinda ne kadar mucizevi ve etrafimizdaki herseyin ne kadar kusursuz bir duzende oldugunu farkedip, bircok olaya bakis acimin degismesini izliyorum. Yasiyorum, izliyorum ve degisiyorum. 

Ve Mumbai'de 6. ayıma ' Merhaba.. ' diyorum...

 

Bugün bir rickshawla otobanda uzun ve komik bir yolculuk yaptım...

" ..birçok kez - her kalp atışı bir evren dolusu olasılıkla doludur - demişti. Sonunda ne demek istediğini anlıyordum. Her insanın kendi kaderini değiştirme gücünün olduğunu söylüyordu bana. Oysa ben her zaman kaderin değiştirilemez birşey olduğunu düşünmüştüm. Doğumumuzla hepimize sabit bir kader biçilirdi. Fakat birdenbire, hayatın daha değişik, çok daha güzel birşey olduğunu farkettim. İşin aslı, kendinizi nasıl bir oyunun içinde bulursanız bulun, şansınız ne kadar iyi ya da kötü olursa olsun, hayatınızı bir düşünceyle ya da ufak bir sevgi gösterisiyle tamamen değiştirebilirdiniz..." Shantaram'dan...

Burada, geldigimden beri dikkatimi ceken, neredeyse herkesin elinde bez bir mendil olmasiydi. Ter silmek, el kurulamak icin. Artik benim de var. Sabah evden ofise yuruyerek geliyorum ve onbes dakika icinde bir insan ne kadar cok terleyebilir konusunda rekordan rekora kosuyorum. Cozumu yanimda yedek bir thsirt ve bez mendil tasimakta buldum. Simdilik ise yariyor.

Halen yerel lisani ogrenmek icin kendime bir ogretmen ariyorum. Zira lisani ogrenirsem hersey cok daha farkli olacak, biliyorum. Azimle aramaya devam!

Yoga maceram bekledigim kadar tatmin edici gitmiyor, buraya sadece yoga ogrenmeye gelen ve aydinlanip mesut bir sekilde evine donen gruptan olmadigim, sabahtan aksama ofiste calisip, aksam yorgun argin evime dondugum icin, yoganin tadina henuz varamadim. Bu konuda da calismalarim devam ediyor. Benim gibi gergin ve yogadan anlamayan bir insanin evinde mor bir yoga mati var artik, bu da bir adimdir, degil mi? Gittigim yoga merkezinde kadin erkek ayri yerlerde yoga yapiyoruz. Bir suru tombul Hintli hanim ve bendeniz tombul Turk hanim yatip yatip, Om diye diye yoga yapiyoruz. Bilmiyorum bu sekilde aydinlanabilecek miyim.

Artik Hintli arkadaslarim beni telefonla aradiklarinda soylediklerini anlayabiliyorum. Ilk geldigim zamanlarda, Hint Ingilizcesine ( evet boyle birsey var! ) aliskin olmadigimdan, telefonda ‘ hat cok kotu, seni duyamiyorum, mesaj atar misin ‘ diyip duruyordum. Simdi anliyorum telefonda soylenenleri ( yani, cogunlukla ) – bu farkli ingilizceyi de cok seviyorum ayrica. Correct!

Ogrendigim bazi Hintce cumleleri bana soyletip guluyorlar, hoslarina gidiyor, hizli soylersem, takilmadan, daha da seviniyorlar. Arada boyle papagan gibi hissettigim oluyor kendimi, zira surekli ayni seyi soyluyorum ( Worli’ye gitmek istiyorum, ama once Nariman Point’e ugrayacagiz ). Evet, biraz komik.

Cektigim fotograflari bastirip, sahiplerine vermenin ne kadar keyifli oldugunun da tadina variyorum. Ah, o fotograflari ellerinde gordukleri anda yuzlerinde ifadeye bayiliyorum. Kocaman Canon makinayi surekli yanimda tasiyamadigim icin, kendime daha minik ve pratik bir makina almaya karar verdim. Acilin, ben geliyorum.

Mango cikti. Daha onceden de vardi ama pahaliydi. Ilk baslarda kilosu 400 rupee iken, artik 150 rupeeye bulabiliyorum ( 150 rupee 5 lira kadar ediyor ). Mango hayatima Sidney’de girmisti, simdi mangonun esas memleketine geldim, mesudum.

Bir yandan Etiyopya pesimi birakmiyor, Ingilizce bilmeyen Etiyopyali dostlarimla arada telefonla konusup hasret gideriyorum. Kontor alacak parayi sadece beni aramak icin ayirdiklarini biliyorum. Bu ozel ruhlari hakedecek ne yaptim bilmiyorum, ama Etiyopya da hayat yolumda cok onemli bir yere sahip. Hindistan’da is imkani soz konusu oldugu sirada, Etiyopya da beni cagiriyordu. Secim yapmak zorunda kalmis ve Hindistan’i secmistim. Etiyopya israrli, beni seviyor. En az Hindistan kadar.

Musluman oldugumu duyunca cok seviniyor Muslumanlar. Turkiye’yi ve Turkiye’nin basindaki beyleri cok seviyor Muslumanlar burada. Ama dovmelerime anlam veremiyorlar. Kimisi soruyor ‘ neden yaptirdin bunlari ‘ diye, kimisi olsun diyor. Hindular ise durumdan oldukca hosnut ‘ hepimiz Hindu dogduk zaten ‘ diyorlar. Biz burada Muslumani, Hindusu, Sikhi , Hiristiyani, Musevisi, hep birlikte yasiyoruz. Kimse kimsenin carsafina dekoltesine karismiyor. Dinlerin arasindaki farkliliklar cok keskin oysa ki, ama biz bu farkliliklarla Hindistan’da dunyanin belki de baska hicbiryerinde olmayan bir hosgoru ornegi sergiliyoruz. Sabah ezan sesi duyuyorum, ardindan Hindu tapinagindan gelen zillerin ve mantralarin sesini. Dualarla dolu gunlerim, sukurler olsun.

Calistigim ofis, Hindistan’in devlet binasinda devlet memurlariyla calismami gerektirdigi icin, sanirim Hindistan’I buraya yasamaya gelmis yabancidan cok daha farkli yonleriyle taniyorum. Demin kadinlar tuvaletinde bir arkadasim bana Ganesh icin soylenen bir mantra soyledi mesela. ‘ Biz Lord Ganesha’nin heykelini gorunce, cok mutlu oluruz ve bunu soyleriz ‘ dedi. Mis gibi pudra kokusu esliginde, bir yandan kirmizi rujunu suruyordu, pembe sarisine uysun diye. Su ana kadar gordugum en kotu durumdaki bu ofiste, yuzlerce devlet memuruyla calisiyorum ve burada calisan tek yabanci benim. Herkes beni taniyor. Bu insanlarin bu kadar kotu durumdaki bir ofisi ruhlariyla, tebessumleriyle, ictenlikleriyle nasil guzellestirebildigine sahit oluyorum. Hindistan bana kendini her yonuyle tanitiyor. Ben nasil kalbimi acmissan, o da acti kendini bana. Sirlarimizi paylasiyor, bazen uzuluyor, bazen kikirdiyoruz.

Bu boncukla bugün karşılaştım. Fotoğraflardaki kahkaha seslerini duyabiliyor musunuz? :)

Bugün ilk sareemi de aldım. Hepimize hayırlı olsun. Güle güle giyeyim, üzerimde paralansın..

Sonra da işte atladım bir rickshawa, kamyonların, otobüslerin, otoban trafiğinin arasında vın vın uzuuuunn bir yolculuk yaptım, gökte dolunay, yüzümde aptal bir gülümseme...Maşallah sana Mumbai, sana da bana da., bu yazıyı tebessümle okuyanlara da..

a p r i l

Alistigim, hani oldu bir gun karsilasmasam merak ettigim kahramanlar var burada.

O kadin, Elbisesinin rengi solmus kirmizisi kirli, kirmizisi hikaye dolu, kirmizisi kaldirimlara alisik. En son ne zaman yikandi bilmedigim, saclari kirden topak topak olmus, sadece bir elbise ile yasayip giden, Colaba sokaklarinda yaşayan insanlardan sadece bir tanesi. Ic camasiri bile yok. Gece olup da karanlik cokunce, farelere ve fare avcilarina kalinca sokaklar, bir de o var orada, nerede yatiyor – ne yiyor, ne ruya goruyor bilmedigim.   

Bir gece yemek goturdum ona. Bakakaldi. Beklemedim.

 

( dün elbisesi değişmişti aylar sonra ilk kez – gelinlik gibi dantelli beyaz bir elbise vermiş biri ona….. )

 

Buradaki engelli dilencilerin kullandigi tekerlekli sandalye ve bisiklet arasi bi alet var. Kollarıyla çevirerek hareket ettiriyorlar.

Kose basindaki tapinak önü sabahlari onlarla dolu.

Guzel sacli, guzel gozlu ( çirkin gözlü insan var mı ki bu diyarda zaten.. ) delikanli da onlardan birinde geciriyor gunlerini, cok ender de olsa koltuk degnekleriyle de goruyorum bazen onu.

Her sabah rituelimiz: ben tapinagin onunden gecerken isik isik parlayan gozleriyle gulumseyip ‘ good morning Ma’am ‘ diyor bana. Ben de ona. Kocaman gulumsemesini cok seviyorum.

Colaba dedigim semt cok buyuk degil, dolayisiyla onunla baska yerlerde ve zamanlarda da karsilasiyorum. Butun sokagin gurultusunu bastirircasina bagiriyor her defasinda… ‘ hello ma’am ‘..sonra yanimdan gecip gidiyor tekerlekli sandalyesiyle. Ben ona el sallamayi da gulmeyi de cok seviyorum.

 

( geçen gün sabah erken onu sokağın bir kenarında, bir dükkanın kapısının önünde uyuduğunu gördüm..nerede yaşadığını öğrenmiş oldum…. )

 

Parmaklari olmayan ve bacaklari felcli amca. Herseye inat, her sabah parmaksiz elleriyle nasil tuttugunu bilemedigim aynasi ve taragiyla saclarini tariyor. Saclari az. Ama sabah iste, gune hazirlaniyor…Sen, ben ufacik seyleri dert ederken o, orada. Tam yanimda. Saclarini tariyor.

 

Eski bir Colaba binasi, yaninda bir yangin merdiveni. Uzerinde kediler. Bir suru. Colaba’da kedi cok. Kimisi sisko, kimisi kör, kimisi ciliz, kimisi yarali, ama hepsi uykucu ve kedi. O kedilerin bir babasi var. Yasli bir amca. Her gun Colaba’daki butun kedilere balik yediriyor. Istisnasiz. Ikindi vakti. Sabahlari da yangin merdiveninde oturup gazetesini okuyor. Her yaninda kediler. O binanin etrafindakiler onun goz bebekleri. Ama Colaba’nin cesitli yerlerinde onu kedileri beslerken gorebilirsiniz. Amcanin bir evi oldugunu sanmiyorum. Ama kalbi kocaman, onu biliyorum. Kediler onu taniyor, biliyor – kediler nankordur derler ya, hic inanmam. Onlar tanirlar, bilirler, gel diyince gelmezler evet, ama kusurlarina bakmazsan eger, seni severler. Kedi her yerde kedi. Buradakiler hintli. Benim kiz Hurrem gibi de sisko degiller, ama sanslilar, bir babalari var. Her gun elinden balik yedikleri.

 

( bu yazıyı yazdığım zaman Hürrem yaşıyordu, şimdi melek oldu. Hayat saniyede değişiveriyor, ne ilginç bir masalın içindeyiz, Hürrem’im kuzum, mutlu ol gittiğin yerde… )

 

Önceleri ben cekiniyordum, o bana ‘ good morning ‘ diyordu, ben birsey demiyordum. Bakmiyordum bile. Birkac hafta sonra ben de ona ‘ good morning ‘ demeye basladim. Minik bir meyva tezgahi var onun Colaba’da. Uzun boylu, guzel gozlu ( ! ), yakisikli bir genc. Simdi ne zaman karsilassak selamlasiyoruz, o beni gormese bile, ben gidip ‘ good morniinnnggg ‘ diyip ritueli tamamliyorum. Gecen gun kirmizi uzum aldim ondan, cok guzelmis oyle dedi, gercekten de oyleydi. Bizim buralarin uzumu meshur. Babasi da vardi o gun yaninda, yaslica, kibar, nefis bir amca. Onunla da tanistim. Bana cay ikram ettiler, ayakuzeri, Colaba uzeri…Ben yarim kilo uzum aldim saniyordum. Ama hayatin bana anlattigi seyin yaninda yarim kilo uzumun lafi bile olmazdi. Gulumseme kaldi. Uzumlu. Masala cayli.

 

Hindistan cevizi suyu. Nasil yani? Yesil yesil kavuna benzeyen seyler – taze hindistan cevizi. Gidiyorsun adama bir tane verir misin diyorsun, aliyor kesiyor, kapagini aciyor, icine bi pipet, al sana taze hindistan cevizi suyu. Cesit cesit. Ben suyunu icmekle kalmayip bir de icini yemek istedigimden kalin kabuklu aliyorum. Once suyunu iciyorum, sonra afiyetle icini yiyorum. Sabah ofise gelirken minik posetlere doldurup paket bile yapiyor bana. Birkac hintce kelime konustuğum için ilk başta kendisiyle, artik benimle sadece hintce konusuyor. Ben anlamiyorum ama olsun, ne dese ‘ ji ‘ yani evet diyorum, guzel guzel sohbet ediyoruz.

İşte Hindistan’dayım.

Geçen Nisan İstanbul’da gelmişti, bu Nisan, Mumbai’da geldi.

Hoşgeldi. Daha nice Nisanlara hep birlikte, hep güzelliklerle olsun..

Nisan’ı seviyorum.

Yüzümü kara çıkarmasın da, bolca tebessüm ettirsin bize inşallah.

 

Kahramanları anlatmaya devam edeceğim…Şimdilik fotoğrafsız, sizin hayal gücünüze bırakarak….

 

Aşkla kalın e mi, kalbinizi açın, gün doğumlarını sevin, duayla, şükranla, ümitle karşılayın her yeni günü….Ben öyle yapacağım.

 ....not : özür dilerim, yine iki ayrı klavyede yazılmış bir yazı. Bu nedenle Türkçe karakter sorunu var çoğu yerde..