Hosgeldiniz!

Aç kollarını Hindistan...

Ardına kadar..

Hani küçükken babam ' beni ne kadar seviyorsun? ' diye sorduğunda, benim kollarımı açıp ' işte taaaammm bu kadar! ' diye haykırdığımdaki gibi...

Ben, geliyorum..Evet - yine...Çok özledim seni..Hindistan..Aç kollarını...

 Al beni kollarına, gülümset, düşündür, hüzünlendir, neşelendir, hani hep yaptığın gibi, kaybolduğum sokakların gibi, sarıldığım çocukların, sohbet ettiğim teyzelerin, gülüşüp durduğum insanların arasına al azıcık beni...

Biraz düşünmeyeyim - biraz unutayım herşeyi, olur mu???

Yolum açık olsun...

Dostlar, sevginizi katın yanıma, düşeyim yollara, iki hafta sonra görüşelim yine burada, yepyeni yüzlerle, hikayelerle inşallah..Hindistan dönüşü...

Ben, onlara sizin sevginizi götürüyorum, dilerim gelirken onların sevgisini de size getireyim..

İstanbul'da bir kadın..Ardında eflatun bir yıl..

 

 Küçükken ne Barbie'm, ne Ken'im olmadı benim. Pişman veya üzgün değilim. Ama, Ken çok yakışıklı, Barbie de benim inadıma çok güzeldi..Büyüyüp de kendim para kazandığımda kendime gidip şöyle en fiyakalısından bir Barbie aldım, beğenmedim, çirkindi artık Barbie..Ken desen, diğer erkekler gibiydi, en ' erkeğinden..'..

Sonra, böyle en kalabalığından, İstanbul'um oldu benim.

Sonra, kendime ait, böyle ' değişik ' diye bile adlandırabileceğimiz bir hayatım.

Aynı, sizinki gibi. Hani, sizin hikayenizle benim hikayemin burada karşılaşması gibi, tesadüflerle dolu bir hayat..Fonda İstanbul, önünde biz..Bakıp gördüğümüz gökyüzünün aynı olması gibi, sizin yolunuzun buraya düşmesi, belki bir gün sokakta karşılaşmamız gibi, tesadüf..

 

Sonrasında, siz gittiniz - ben kaldım, İstanbul'da bir kadın, bakmayın, hayli yalnız : bazen kaprisli, bazen neşeli..Sonra, koca bir sene geçti..Baktık, Aralık gelmiş...2009 ile 2010 arasında - Aralık...düşük cümleler kurup kurup, birkaç kadeh şarap içme zamanı..Ardında bıraktığımız 2009 ile hesaplaşma - aşksızlığımıza kadeh kaldırma zamanı...Şerefinize..

Şimdi, işte tam zamanı...Yaptığımız hataları da güzellikleri de kutlamanın...

Aralık geldi...

Geçti gitti kocaman bir yıl. Acısına gülüp geçmeli artık, olan olmuş, ah - güzel umutlar mı, onlar her zaman var : bazen köşe başındaki çöp kutusuna fırlatıp atsam da - bir kapı aralığından tekrar giriveriyorlar şu hayatıma...

Bu ay, kocaman yıl boyunca yaşadığımız her türlü acıya, ekşiliğe, saçmalığa, sevmeyi bilmeden kaçıp gidene, bizi üzene, gülüp geçeceğim ben...Sizin adınıza da..Ama - biraz yardımcı olsanız - siz de gülüp geçseniz benimle : bu ay - biraz boşversek...

Etrafımızdaki detayların değerini bilsek, ataç takacağımız kıvrılan defter kenarlarımız yok artık, bu ay, defter kenarları yerine, hayatın detaylarını ataçlasak..

Hem - benim size birkaç güne kalmaz bir güzel bir haberim olacak...Kısmetse..

 

Yapraklı fotoğraflarım vaarrrr...

 

iki fotoğraf.

yapraklı.

Ben yazamıyorum bu ara. Birşey var beni engelleyen, ne olduğunu hala anlamadım. Bi anlasam, kendisine kaba kuvvet uygulayacağım. Aaaa...

Bugün sizlerden birinden bir mail geldi, ağladım. İnanılmazsınız. Muhteşemsiniz. Kendimi pek ' parlak ' - ' herşey ne kadar güzel ' hissetmediğim bu dönemde - vallahi herkese nasip olmaz, ama benim ' siz 'lerim var. Bayılıyorum bu duruma.

Film tavsiyesi : Julie & Julia

Bayrama da az kaldı. Yaşasın.

Twitter olayında ben de yerimi aldım, bakalım ne kadar devam edecek!

içinden bahar geçen Kasım ve gökgürültülü sağanak yağışlı Zeynep.

 

 

Kasım ayı, kendimi dinlemem için uğraşıyor. Kulaklarımı tıkasam da - zorluyor : neymiş, biraz kendimle kalacakmışım, kendimi dinleyecekmişim..

Zaman zaman yanlış bir düğmeye bastığımı düşünüyorum.

Hayatıma giren her yeni ' insan ' - ' olay ' - yani her yeni olgu, sanki dışarıdan kapı zilini çalıp, kaçıyor. Ben kapıyı açana kadar, bakıyorum zili çalan gitmiş.

Ne yapılır bu durumda?

Kabullenilir.

Savaşacak gücüm yok.

Belki savaşmayı istemiyorum da.

 

 

 

 

Kasım'ın içinden bahar geçiyor.

Zeynep desen gökgürültülü sağanak yağışlı. Yağış duruyor. Bulutlar açılıyor. Sonra bir gökkuşağı. Ardından hava yine bozuyor.

Dur bakalım, nereye varacak sonu?

Hayırdır.

Aslında bakmayın, yağmur bana çok yakışıyor.

Hindistan'ı özlüyorum boş vakitlerimde. Her sene bu dönemlerde olduğu gibi, fotoğraflarda gördüğünüz insanları özlüyorum. Güzel gözlerini, dingin ruhlarını.

Fotoğraflar yine Amritsar'dan.

Ben size hava durumunu bildirmeye devam edeceğim. Hiç belli olmuyor bu ara. Rüzgar gülü deseniz, uçtu gitti rüzgardan, yeni bir tane edinsem, iyi olur.

Sevgiyle kalalım, en yakında yine görüşelim..lütfen.